Caryn Rivadeneira – „Boscy przewodnicy. Jak zwierzęta uczą nas życia”

 

Zwierzęta – wielu z nas prawdopodobnie towarzyszą one na co dzień. Jesteśmy właścicielami psa, kota, rybek, chomika, a może po prostu kochamy konie lub wizyta w zoo za każdym razem wywołuje w nas ogromną radość… Ale czy zastanawialiśmy się kiedykolwiek nad „wyjątkowością” zwierząt? Czy mamy świadomość, że ich obecność może „uczyć nas życia”? O tym, jak wspaniałymi stworzeniami są zwierzęta, możemy przekonać się podczas lektury książki „Boscy przewodnicy. Jak zwierzęta uczą nas życia”.

Caryn Rivadeneira, autorka wspomnianej książki, od zawsze uwielbia zwierzęta. Czasem jednak miała wrażenie, że kocha je bardziej niż Boga, i to u niej – chrześcijanki – wywoływało nieco wyrzuty sumienia. Poprosiła więc Boga na modlitwie: „Jeśli nie kocham Cię tak, jak trzeba, pomóż” (s. 11). Owoce modlitwy nie są jednak widoczne od razu – Caryn stopniowo zaczęła zmieniać swój sposób patrzenia na zwierzęta: nadal je kochała, ale oprócz tego zaczęła także dostrzegać, że zwierzęta mogą zbliżyć nas do Boga oraz pozwalają nam Go lepiej zrozumieć.

Olgierd Hurka – „Show”

 

Najważniejsze, żeby interes się kręcił – zdaje się, że takie myślenie najczęściej pojawia się u „ludzi sukcesu”, którzy za wszelką cenę dążą do osiągnięcia celu… albo raczej do zdobycia dużych pieniędzy. Również dla bohaterów „Show” Olgierda Hurki pieniądze były ważne, ale czy dla wszystkich były one najważniejsze?

 

Aneta Dychnicz dwadzieścia jeden lat spędziła na wsi; tam dorastała, pracowała i jakoś powoli toczyło się jej życie. Nie było to jednak życie, którego pragnęła. Czuła, że jest stworzona do większych rzeczy, że zasługuje na coś więcej. Aby nieco zmienić swoje dotychczasowe położenie, postanowiła wziąć udział w castingu do programu „Zmiana na dobre”. Rekrutacja nie była łatwa, konkurencja była ogromna… Ale udało jej się dostać. Otrzymała przepustkę do „lepszego świata”, w którym w końcu będzie mogła być niezależna. Tylko czy na pewno tego chciała?

 

Maxwell Smart – „Chłopiec w lesie. Prawdziwa opowieść o przetrwaniu podczas II wojny światowej”

 

Jedenastoletni chłopiec powinien uciekać podczas zabawy w berka, powinien uciekać przed drugim zawodnikiem, grając w piłkę… Nie powinien natomiast być zmuszany do ciągłej ucieczki, aby ratować własne życie. Los jednak pisze nam przedziwne scenariusze, z którymi musimy się zmierzyć. I czasem tylko cud sprawia, że udaje nam się wygrać tę nierówną walkę.

 

„Głosy Maxwella Smarta i innych muszą zostać wysłuchane, ponieważ wciąż spotyka się ludzi, którzy bagatelizują czy wręcz negują największe i najlepiej udokumentowane masowe ludobójstwo w historii ludzkości. Niestety nie ma takich słów, które oddałyby horror Holokaustu”*.

 

„Chłopiec w lesie. Prawdziwa opowieść o przetrwaniu podczas II wojny światowej” to autobiograficzne wspomnienia Maxwella Smarta (a właściwie Oziaca Fromma – takie bowiem imię otrzymał jako chłopiec urodzony w żydowskiej rodzinie). Maxwell jako 11-letni chłopak został zmuszony do walki o swoje życie. W młodym wieku doświadczył śmierci ojca, rozłąki z matką i siostrą, głodu, bólu, samotności… Został zmuszony, aby uciekać, chować się, kłamać na temat swojej tożsamości. Pomimo tego nie poddawał się – walczył do samego końca.