Jan Paweł II – „Autobiografia ”

Kim był Jan Paweł II wiedzą chyba wszyscy. A niektórzy może nawet wiedzą nieco więcej niż tylko to, że był papieżem Polakiem. Może ktoś zna historię jego pontyfikatu, najważniejsze daty i wydarzenia z jego biografii, ale… kto by tam wgłębiał się w szczegóły? A szczegóły odsłaniają jednak „inną część człowieka” i zapobiegają powierzchownej ocenie…

„Nie mów, że to za trudne! Nie mów. To po prostu konieczne. Przecież każdy z nas chce być prawdziwym człowiekiem – to znaczy człowiekiem zdolnym do prawdziwej miłości. Eucharystia w tym właśnie nam pomaga…” s. 155

Szczególnie autobiografia – biografia pisana przez samego autora, pozwala zobaczyć drugą osobę jej oczami; subiektywnie, pozwalając na emocje, i bez usuwania niechcianych niedociągnięć czy niedoskonałości, które pojawiają się w życiu każdego człowieka. A Jan Paweł II zawsze był autentyczny, zawsze pisał i mówił to, co chował w swoim sercu. „Autobiografia Jana Pawła II”, wydana przez Wydawnictwo Literackie, nie jest jednak typową autobiografią. Książka ta jest zbiorem fragmentów wypowiedzi Ojca Świętego z różnych miejsc i okresów, które starannie wybrała i ułożyła Justyna Kiliańczyk-Zięba.

Kto ze mną pobiegnie.

W takiej sytuacji każdy powinien zachować się tak samo? Tylko, czy każdy miałby odwagę to zrobić? Oboje mieli zupełnie różne cele, własne życie i plany; w poszukiwaniu szczęścia biegli w różnych kierunkach i różnymi drogami – w końcu jednak wspólnie znaleźli się na właściwym miejscu.

Asaf, młody chłopak, trochę nieśmiały, trochę marzyciel, choć stanowczo twierdzi, że z artyzmem nie ma nic wspólnego. Pewnego razu otrzymuje zadanie, które musi wykonać wbrew własnej woli – musi odnaleźć właściciela suki, Dinki, która od jakiegoś czasu bezpańsko wałęsa się po ulicach miasta. Pies bez obroży, bez żadnych znaków szczególnych, które pomogłyby odnaleźć jego opiekuna… Jednak, gdy tylko Asaf przywiązuje ją do smyczy, ona od razu zaczyna biec – sama chce zaprowadzić go do swojej właścicielki. Tylko, czy będzie potrafiła wytropić drogę osoby, która nieustannie ucieka przed niebezpieczeństwem?

„Kiedyś wiele płakałam, ale byłam pełna nadziei. Dzisiaj ciągle się śmieje, a jestem zrozpaczona”.*

"Mój przyjaciel Henry"

Każde dziecko jest wielkim cudem. Rodzice oczekują na nie z utęsknieniem; z wyprzedzeniem przygotowywany jest pokoik i „wyprawka” dla nowonarodzonego dziecka… Ale jak poradzić sobie, gdy dziecko rodzi się z „jakimś” problemem…? Z pomocą przychodzi Nuala Gardner, autorka książki „Mój przyjaciel Henry”, która problem braku dostarczenia konkretnej informacji i udzielenia konkretnej pomocy zna od podszewki – dlatego poprzez swojej doświadczenie próbuje pomóc bezradnym rodzicom…

Rodzice Dale’a długo nie wiedzieli, co jest ich dziecku. Nie rozumieli, dlaczego ich synek zachowuje się tak, a nie inaczej, dlaczego nie rozwija się w takim samym tempie jak inne dzieci. Dopiero, gdy uzyskali diagnozę: autyzm – z jednej strony poczuli ulgę, ponieważ w końcu mogli rozpocząć konkretne działania, usprawniające rozwój ich dziecka, z drugiej strony pojawił się jednak strach. W czasie, gdy urodził się Dale, w 1988 roku, niewiele mówiono o autyzmie, a w Szkocji, gdzie mieszkała rodzina Dale’a, była tylko jedna placówka, która zajmowała się dziećmi z zaburzeniami autystycznymi (Stowarzyszenie Pomocy Dzieciom Autystycznym).