Prawa autorskie

Wszystkie prace (zdjęcia, kolaże, grafiki, itp.) oraz teksty publikowane na tym blogu są moją własnością (jeżeli jest inaczej wyraźnie to zaznaczam). Kopiowanie i zarządzanie nimi w całości lub w fragmentach bez mojego zezwolenia zabronione.*

*Zgodnie z ustawą z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (tj. Dz. U. Nr 24 poz. 83), jakiekolwiek korzystanie z treści oraz zdjęć tego bloga bez wiedzy właściciela jest zabronione.

sobota, 30 sierpnia 2014

Pająki i węże...

"To był błąd, bo przywiązałam się, 
Jedyne czego teraz chcę, 
Nie chcę pamiętać..."
- Paulina Lenda




Możecie mnie pytać, co się ze mną dzieje - ja nie wiem. Do dziecka panicznie boję się pająków. Miałam kiedyś krótki okres, że się ich nie bałam, ale teraz ten strach znowu wrócił. Ale, na domiar tego, teraz boję się nie tylko pająków; teraz boję się także świerszczy, chrabąszczów, a nawet motyli, które jako mała dziewczynka kochałam! (do mojego pokoju w lecie często wlatywały motyle, a gdy siadały na firance, ja je łapałam w ręce i... nie bałam się tego, że któryś mnie ugryzie, ani tego, że on w ogóle się rusza!).

Niedawno jeszcze śmiałam się z koleżanką, że ona boi się panicznie węży, a pająków się nie boi (czyli odwrotnie jak ja). Opowiadała mi o tym, że nawet węże na obrazku ją straszą - zwykłe nie ruszające się węże... To już jest dla mnie trochę przesada, ale... Żeby ją trochę "zdenerwować", a trochę na żarty rysowałam na kartce węże, a ona - ku mojemu zaskoczeniu - czuła do nich obrzydzenie. Co jest zaskakujące, po paru tygodniach mojego codziennego rysowania węży, ona powiedziała mi, że już się ich mniej boi, i że to wszystko dzięki moim rysunkom. Powoli zaczęła przekonywać się także do wężów na fotografii (choć ten proces trwał trochę dłużej).

Ja z kolei mam tak, że na pierwszy widok pająka od razu "wpadam w szał"; ogrania mnie absolutna panika, piszczę, krzyczę i jak oparzona odskakuję na metr od tego przerażającego stworzenia. Ale mój atak paniki nie zawsze trwa długo - gdy zauważam, że pająk "niewiele się rusza" i nie czuję z jego strony "ataku", wtedy stopniowo podchodzę do niego coraz bliżej i... stopniowo się z nim oswajam. Nie przekraczam jednak pewnych barier: nie dotykam go patykiem (choć w ostateczności ew. patykiem lub jakąś rzeczą byłabym gotowa go "odstraszyć", przepędzić), nie biorę do rąk.
Inaczej rzecz by wyglądała, gdyby pająk "siedział na mnie". Wtedy to na pewno moja panika byłaby jeszcze większa. Cokolwiek, gdy spadnie na mnie (np. z drzewa) od razu wywołuje we mnie ogromną histerie i zdenerwowanie - dopóki wiem, że to coś "na mnie jest" nie jestem w stanie się opanować i zachowuję się dosłownie jak opętana; w myślach błagam, żeby ktoś "to" ze mnie zdjął.

Jak już wspomniałam - potrafię się oswoić, przyzwyczaić do pająków, ale pod warunkiem, że one nie będą się ruszać. Dzięki temu chwilowemu spokoju udało mi się zrobić kilka zdjęć "ogromnemu"  pająkowi. Wiadomo, najgorzej było, jak się ruszał (a po tych zdjęciach widać, że od czasu do czasu zmieniał pozycje - dobry model! :-D), wtedy na chwile "zamierałam", ale udało mi się - chociaż trochę - przezwyciężyć strach.

Zobaczcie efekty i oceńcie sami:

Pierwsze nieśmiałe zdjęcie - z daleka
Nieco odważniej...


" - Czas na obiad..."


 Wiem, zdjęcia nie są idealne (są trochę słabej jakości; trochę rozmazane, niewyraźne, za mało ostre...) Ale staram się jak mogę, aparatem 10.1 Mpx (śmiech), ale jak ja sobie to wmawiam, jak nauczę się robić dobre zdjęcia na takim, to na lepszym - kiedyś - będę robiła... lepsze ;)

Czekam na Wasze opinie - najlepiej takie SZCZERE DO BÓLU :)

Pozdrawiam,
SIA

16 komentarzy:

  1. zdjęcia fajne, ale... FUJ FUJ FUJ! Nie znoszę pająków :D

    Zachorujesz, jeśli nie skomentujesz! :D
    www.turqusowa.blogspot.com

    OdpowiedzUsuń
  2. jaaa pierdziuuuuuu..! nie cierpię pająków!

    OdpowiedzUsuń
  3. a ja się nie boję pajaków, ani trochę.... nie wiem czemu... pamiętam jak w dzicienstwie dziwiłam się mojej kolezance, ze piszczała gdy zobaczyła pająka... teraz się nie dziwie... ja zas mam lęk niesamowity do węzy.. do mysz też...

    OdpowiedzUsuń
  4. Ja pająków się nie boję, po prostu ich nie lubię. Zdjęcia troszkę rozmazane, ale są naprawdę dobre. Uchwyciłaś najlepsze momenty.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Dziękuję :) Wiem, że są rozmazane, ale będę się starała robić coraz lepsze :) Może w końcu się nauczę :)

      Usuń
  5. piękne zdjęcia! chociaż pająków bardzo nie lubię ;p

    OdpowiedzUsuń
  6. Ohyda. Ostatnio przy zbieraniu właśnie malin natknęłam się na podobnego... Nie wpadam w panikę, ale staram się pająków unikać, bo są po prostu paskudne ;)

    OdpowiedzUsuń
  7. Ja chyba nie odważyłabym się wykonać takich zdjęć :<

    OdpowiedzUsuń
  8. Ja sie nigdy pająków nie bałam i nadal nie boję :D Co do węży to trudno mi powiedzieć :)
    Pozdrawiam :))

    PS. Super piosenka na poczatku wpisu ;)

    OdpowiedzUsuń
  9. piękne zdjęcia, jak zawsze, ale ja bym nie podeszła do takiej pająka, za bardzo się boję. i chyba się to nie zmieni. ;)
    pozdrawiam.
    http://poprostumadusia.blogspot.com/

    OdpowiedzUsuń
  10. Jaki gigant : O U mnie często są takie na balkonie ; D

    OdpowiedzUsuń
  11. Awesome article.

    My homepage - Prosolution Pills

    OdpowiedzUsuń